سنگینی خاص خودش را دارد

آموخته ام كه دوستان خوب و واقعي ، جواهرات گرانبهايي

 هستند كه به دست آوردن شان سخت

و نگه داشتن شان سخت تر است

در اين سکوت سنگين شب من هستم تنها قلم در دستبا کوله باري از خاطرات که مي خواهم همه انها را برايت بنويسم

از اميد ها و ارزوها و گذاشته ها که همواره قلبم را مي فشارد

در ان لحظه که قلم را در دست گرفته ام نمي دانم چه کنم

ولي مي نويسم که: دوستت دارم

گاهي كه دلم
به اندازهء تمام غروبها مي گيرد
چشمهايم را فراموش مي كنم
اما دريغ كه گريه ی دستانم نيز مرا به تو نمي رساند
من از تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس
مهربانتر از گنجشكهاي كوچك كوچه هاي كودكي ام نيست

و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را نمي شناسد
و يا كابوسهاي شبانه ام را نمي داند
با اين همه ، نازنين ، اين تمام واقعه نيست
از دل هر كوه كوره راهي مي گذرد
و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد
و شبي نيست كه طلوع سپيده اي در پايانش نباشد
از چهل فصل دست كم يكي كه بهار است